Overal in Nederland (en door de gehele geletterde wereld) zakt de boekenmarkt in elkaar. Er worden minder boeken gekocht (zelfs met de introductie van E-boeken), boekenwinkels sluiten om de haverklap en iemand naar het nut van lezen vragen is als … Continue reading
Iemand heeft wel eens op de middelbare school tegen me gezegd dat hoewel mensen mijn naam misschien niet kennen, als je tegen ze zou zeggen dat ik dat meisje ben met die jurkjes, ze meteen zouden weten wie je bedoelde. … Continue reading
Er zijn weinig dingen waar ik écht niet tegen kan, pet peeves zoals de Engelsen het zo mooi noemen. Deuren en kastjes moeten dicht, als je normaal Nederlands kan, praat en schrijf het dan ook en als laatste: er moet … Continue reading
Voorjaarsschoonmaak geldt niet alleen in huis, maar ook op mijn blog! Vandaar deze nieuwe look, waar ik best tevreden mee ben.
Je vindt hier van alles en nog wat. Dat varieert van boeken tot aan roze jurkjes – al zal ik maar meteen vermelden dat ik géén fashion blogger ben, aangezien mijn stijl in drie woorden is te omschrijven: Roze. Zwart. Workwear.
Dus, waar wacht je nog op? Kijk rond op mijn blog, we have cookies.
Een tijdje geleden ben ik een recept tegen gekomen op internet die twee van mijn favoriete dingen comibineerde: oreo’s en chocolate chip cookies. Gisteren heb ik, samen met heel wat hulp van mijn lovely vriendin/ supervisor/ stukbeterekokdanik Kiri, ze geprobeerd na te maken. En met succes. En aangezien het nogal een gevogel was om alle Amerikaanse maten om te zetten en het juiste recept te vinden, besloot ik om het met jullie te delen. En als ik het zelfs kan, dan kan iedereen het. Geloof me. Ik zal dan ook letterlijk beschrijven wat te d0en. Stap voor stap. Als het nu nog fout gaat, dan kan je bakken maar meteen beter opgeven. Dus zonder verdere omhaal presenteer ik:
De Oreo Stuffed Chocolate Cookies!
(Het orignele recept vind je trouwens hier)
Een van de grootste voordelen van een student zijn (naast gratis OV en KORTING, je bent en blijf een Nederlander, niet waar?) is dat je maar liefst een hele maand vrij hebt tussen kerst en februari. Een van de mindere voordelen daarvan is dat mijn vader nu twee weken thuis zit omdat zijn been geopereerd is – heel verhaal, ik zal je er niet mee vervelen- en mijn moeder daarom halve dagen werkt om verpleegster te spelen. Daarnaast is mijn puberende zusje ook vrij vaak thuis van school en de rust die ik voor ogen had is….eh…er niet meer. (Wij zijn inderdaad een kan niet leven met/kan niet leven zonder familie)
Hoe dan ook, ik had me voorgenomen om de hele maand januari te besteden aan het herschrijven van het grootste literaire werk dat de wereld heeft gezien sinds Oorlog en Vrede. Ik hoef je niet te vertellen dat dit waarschijnlijk niet helemaal gaat lukken.
Ik moet iets bekennen, iets wat je waarschijnlijk al uit de titel had gehaald: Ik hou van boybands. En hoe. Ik hou van Take That, Blue, af en toe The Backstreet Boys, Westlife (ik ben er nog steeds niet over heen dat ze uit elkaar gaan, als ik er aan denk dan raak ik al in een lichte depressie) en sinds kort ook One Direction. O, en laat ik dan vooral niet mijn vroegere obsessie vergeten, de-boyband-die-geen-boyband-is-maar-stiekem-wel-een-beetje: McFly.
Ik hou van al deze boybands om uiteenlopende redenen. Het probleem is alleen dat als ik verkondig dat ik boybands adoreer, vaak een blik van walging krijg toegeworpen. Alsof ik niet helemaal honderd ben. Nee, erger nog,alsof ik zou moeten worden opgesloten in een quarantaine samen met alle andere boyband liefhebbers. Ik schaam me er totaal niet voor, maar men kijkt me vaak aan alsof ik me er wél voor moet schamen. En daarom heb ik besloten dat deze blogpost er nodig eens moet komen.
